దేవుని కోసం పరితపించే హృదయం

మన జీవితంలో కొన్నిసార్లు అన్నీ ఉన్నా, ఏదో లోటుగా అనిపిస్తుంది. కుటుంబం ఉంది, ఉద్యోగం ఉంది, అవసరాలు తీరుతున్నాయి. అయినా మనసులో సంతృప్తి ఉండదు. మరికొన్నిసార్లు కష్టాలు, బాధలు, ఒంటరితనం మనల్ని కృంగదీస్తాయి. అలాంటి పరిస్థితుల్లో మనం దేని కోసం ఆశపడుతున్నాం?

42వ కీర్తనలో కీర్తనకారుడు దేవుని సన్నిధికి దూరంగా ఉన్న బాధను వ్యక్తం చేస్తున్నాడు. తన చుట్టూ ఉన్న పరిస్థితులు అతనికి అనుకూలంగా లేవు. కన్నీళ్లే అతనికి ఆహారమయ్యాయి (వచనం 3). గతంలో దేవుని ప్రజలతో కలిసి ఆరాధించిన రోజులను గుర్తుచేసుకుంటున్నాడు (వచనం 4). అయినా అతని హృదయం కోరుకుంటున్నది కేవలం పరిస్థితులు మారాలని కాదు. అతడు స్వయంగా దేవుని కోసం పరితపిస్తున్నాడు.

నీరు లేక దాహంతో అలమటించే లేడి నీటివాగుల కోసం ఎంతగా ఆశపడుతుందో, తన ప్రాణం దేవుని కోసం అంతగా ఆశపడుతోందని చెబుతున్నాడు.

ఇక్కడ మనం గమనించాల్సిన ముఖ్యమైన విషయం ఒకటుంది. కీర్తనకారుడు దేవుడు ఇచ్చే ఆశీర్వాదాల కోసం మాత్రమే ఎదురుచూడటం లేదు. ఆశీర్వాదాలు ఇచ్చే దేవునినే కోరుకుంటున్నాడు.

మన ప్రార్థనలను ఒకసారి పరిశీలించుకుందాం. మనం ఎక్కువగా దేని కోసం ప్రార్థిస్తున్నాం? మన సమస్యలు తొలగిపోవాలనా? ఆర్థిక ఇబ్బందులు తీరాలనా? కుటుంబంలో శాంతి ఉండాలనా? ఇవన్నీ దేవుని అడగవచ్చు. కానీ వీటన్నిటికంటే ఎక్కువగా మనం దేవునినే కోరుకుంటున్నామా?

దావీదు కూడా కీర్తనలు 63:1లో దేవుని కోసం తన ప్రాణం దప్పిగొంటున్నదని చెప్పాడు. ఈ రెండు కీర్తనలు మనకు ఒకే సత్యాన్ని గుర్తుచేస్తున్నాయి. మన ఆత్మకు నిజమైన తృప్తి దేవునితో ఉన్న సంబంధంలోనే లభిస్తుంది.

ఈ సత్యం యేసుక్రీస్తు ప్రభువులో మరింత స్పష్టంగా బయలుపరచబడింది. యోహాను 4:14లో ఆయన ఇచ్చే నీరు నిత్యజీవానికి ఊరే నీటి బుగ్గగా మారుతుందని చెప్పారు. పాపం వల్ల దేవునికి దూరమైన మనల్ని తన మరణం, పునరుత్థానం ద్వారా దేవునితో సమాధానపరచేది యేసుక్రీస్తు ప్రభువే (1 పేతురు 3:18).

కాబట్టి క్రైస్తవ జీవితమంటే కేవలం దేవుని ఆశీర్వాదాలను పొందడం కాదు. క్రీస్తు ద్వారా దేవునితో సహవాసం కలిగి, ఆయనను మరింతగా తెలుసుకుంటూ, ఆయనలో ఆనందించడం.

ఈ రోజు మన హృదయాన్ని పరిశీలించుకుందాం. మనం దేవుని దగ్గరకు వెళ్తున్నది ఆయన మన అవసరాలను తీర్చాలని మాత్రమేనా? లేక ఆయనను ప్రేమిస్తూ, ఆయనతో సహవాసాన్ని కోరుకుంటున్నామా?

దేవుడు ఇచ్చేవాటికంటే దేవుడే మనకు అత్యంత విలువైనవాడిగా ఉండాలి.